2003-2018: kısa bir akademik öykü

15 sene önce bahardan kalma bir günde İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi’ne giriş yaptım.

Latin Dili ve Edebiyatı bölümünde başlayan öğrencilik hayatım, aralıksız bir şekilde devam eden lisansüstü ve doktora süreçlerinden sonra, dünkü “Roma’nın Cumhuriyet Döneminde Siyaset ve Felsefe İlişkisi” başlıklı tezimin savunması ile nihayete erdi.

“Kenara çekilin, ben doktorum.”

Öncelikle aileme ve yanımda olarak destek olan sevdiklerime teşekkür ediyorum, bana katlandılar, her şeyin başı bu.

Sonra 15 sene boyunca beni eğiten, büyüten, iyi ve kötü her günde bana destek veren tüm hocalarıma ama özellikle de ilk gözümü açtığım andan itibaren yanımda olan hocalarım Ekin Öyken, Çiğdem Menzilcioğlu, Bedia Demiriş‘e ve yüksek lisans tezimden sonra doktora tezimin de fikrini veren ve danışmanlığını üstlenen Çiğdem Dürüşken‘e teşekkür ederim. Ayrıca sadece felsefede değil, yaşamda da sınırları aşmanın adabını öğreten değerli hocalarım Cengiz Çakmak, O. Faruk Akyol ve Teoman Duralı‘ya teşekkürü bir borç bilirim.

Ölene kadar hocalarımın öğrencisi olacağım, bende ilim yolunda olumlu ne varsa onlardan geliyor ve taşıdığım sorumluluğun bilincindeyim, benden sonrakilere hocalarımdan aldığımı götüreceğim, rolüm budur. Yazdığım her yazıda, yaptığım her konuşmada onların okuyup izlediğini düşüneceğim.

Akademi bana burada isimlerini anamayacağım kadar çok dost kazandırdı, her biri bu benlik duvarıma bir tuğla koydu. Hepsine teşekkür ediyorum ama bu bir teşekkürden fazlası, beni anlayacaklarından eminim.

Son olarak sana teşekkür etmek istiyorum, sen kim misin? Sen, kim olursan ol, bloga girip bu yazıyı okuyansın. Eyvallah.