Dr. C. Cengiz Çevik (Klasik Filolog) – Blog

Birtakım filolojik hassasiyetler: Eskiçağ ve günümüze dair kişisel okumalar ::: İstanbul Üniversitesi, Latin Dili ve Edebiyatı bölümü, Dr.

Dealing with Derrida: Concerning (without citing) certain citations

Yazıda dile getirilen problemin esası için “filolojinin yapısal gereksinimleri baskın çıkıyor” diyelim. Genelde modern yorum/perspektif arama yönelimi klasik filoloğun bir metni yazıldığı haline yaklaştırma misyonuna yenik düşer. Klasik filoloğun çağa kilitlenme gerekçelerinden biri, güdümlü olduğu metodolojinin “çalışılan metin aslı gibi mi acaba” paranoyası da olabilir. Nitekim klasik filolog varsayılan boşlukları kurucu bağlamın diğer unsurlarıyla doldurmaya çalışarak güvenilir bir çalışma ortamı yaratmak istiyor, modern perspektifi, bu ortamı bozabilir gerekçesiyle dışlamayı düşünmüyor bile, buna vakti kalmıyor. Genel deneyimim o ki, modern kaynak tarama görevini “layıkıyla” savsaklamamış olan filologların açımlama yoluyla hem metne yaklaşma, hem de okuyucuyu metne yaklaştırma misyonu, kompozisyonun yukarıda bahsettiğim güvenilir çalışma ortamının sağladığı bağlamı koruma güdüsüne teslim oluyor. Bu yüzden sadece günümüz perspektifinin farklı ve çatışan örneklerine değil, Ortaçağ ve Renaissance perspektifinin farklı ve çatışan örneklerine de, salt okuyucunun ileri okuması için not düşme eğilimi çerçevesinde yaklaşıyor. “Çalışmamdaki tez tarihsel, coğrafî, felsefî, siyasî, vs. bağlamdan kopuk değil ve sen de bunu okuyorsun, bağlamı zorlama demiyorum, hobi olarak yine zorla ama ben bu sorumluluğu almam” diyor filolog. Olayı özetlemem budur.

Part & Palimpsest

What I want to know is: why is it that the texts of a certain family of Hellenists, specifically scholars of Archaic Greece, theoretically robust but decidedly non-deconstructionist and post-post-structuralist, persist in citing Derrida, every once in a while, as an aside, neither approving nor disapproving? What do they hope to accomplish by this? Or rather, in order to remove, for the time being, the entire question of intention — because it occurs to me all of a sudden that I know enough members of the family in question that, if I had the courage, I might simply ask them, and I am not sure whether their answers would satisfy me (and it is at any rate the heights of condescension to impute intentions to the living) — what is it that is accomplished when they do this?

View original post 829 kelime daha

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Bilgi

This entry was posted on 09/02/2014 by in Felsefe - bilim, Genel.
%d blogcu bunu beğendi: