Recent Updates Toggle Comment Threads | Klavye Kısayolları

  • jimi the kewl 8:15 pm on 17/04/2014 Kalıcı Bağlantı | Cevapla
    Etiketler: Huffpost, , Romans, Sadi Bartsch, The Romans Just Wars and Exceptionalism   

    Shadi Bartsch, “The Romans, Just Wars and Exceptionalism” 

    American citizens concerned about our military policy abroad might find an interesting mirror in ancient Rome. The Romans wanted to make sure that they were fighting wars that were not driven by greed for gain, but were just. In fact they managed to make such claims for every single war of expansion they fought, and when they won, it confirmed their belief that they were in the right: after all, if the gods hadn’t supported them, they would have lost. But how were the Romans so sure that their wars were just before they saw divine support via victory?

    Part of the answer sounds strange to us; the other half, perhaps, does not. First, the Romans observed specific religious rituals to ensure divine favor, such as looking for omens in the entrails of sacrificed animals before declaring war. Through these omens they would know if the gods supported their proposed course of action. And if they had to account for a defeat, there were often explanations that the unfavorable omens had been ignored. For example, when the Romans lost the naval battle of Drepana in 249 BC it was clear why they had lost, at least in retrospect. It seems that when the admiral Publius Claudius Pulcher asked whether the sacred chickens on board the ship were eating their grain (even chicken antics could be an indicator of divine favor), he learned that on that particular morning they had refused their breakfast, a very bad sign. After trying to coax them into a few nibbles, Pulcher lost his temper and threw them into the sea, shouting “If they don’t want to eat, then let them drink.” The Romans lost that naval battle, and Pulcher was tried for incompetence and impiety and fined a large sum by the court.

    But the Romans were pretty sure they were the good guys even without these rituals telling them when to go to war. It helped that they believed their civilization and their political system were better than those of the peoples they invaded, and that they were doing these subject nations a favor. As the historian Livy wrote:

    There was one nation in the world which would fight for the liberties of others at its own cost, with its own labor, and at its own danger. It was even ready to cross the sea to make sure there was no unjust rule anywhere and that everywhere justice, right, and law would prevail.

    In his Republic, Cicero claims that the Romans got their empire almost by accident through helping out their allies. “Our people, through repeatedly defending their allies, have ended up as master of the world.” And in the Aeneid, the national epic of Rome’s rise written in the first century BC, it is made clear that Rome’s military expansion is actually its divine destiny: The god Jupiter proclaims, “On the Romans I impose no boundaries of time or place: I have granted them empire without end.” The epic hero Anchises says as much to his son. “You, Roman, remember to rule the nations with power — this will be your skill. Impose the custom of peace, spare the vanquished and defeat the proud.”

    Roman just war theory, such as it was, had corollaries and implications beyond war itself. It fit into a matrix of Roman cultural and national beliefs that brought together religion, pride in the Roman expansion, and a firm sense of the moral character of their ancestors, all of this creating a sense that the Romans were special. Perhaps not curiously, their national epic, the Aeneid, eventually appealed to another group besides the Romans, another band of settlers who had to cross the sea, found a new nation, and build up their territory from a narrow coastline to an entire continent. As Susan Ford Wiltshire has noted, “because the defining direction of America has always been westward, in terms of both original colonization and internal expansion,” the epic’s depiction of a people traveling west as as explorers and colonizers spoke to early Americans especially. Uniting the territory of America in one landmass was the geographical expression of the idea of an American manifest destiny as it was popularized in the United States in the mid-19th century: to conquer others as part of a divine plan and to export what was religiously and politically right.

    The term “manifest destiny” was first used in 1845 by the journalist John L. O’Sullivan, who wrote that the U.S. had “a manifest destiny to overspread and to possess the whole of the continent which Providence has given us for the development of the great experiment of liberty and federated self-government entrusted to us.” This notion that the young nation of America had a divine mandate to push west across the continent was used in the 1840s to justify the war with Mexico, it was used to acquire part of Oregon from the British Empire, it was used to explain the need for expansion past the Louisiana Territory. It is even visible on a $1 bill. On one side there is picture of the Great Seal of the United States, designed by a Latin teacher, Charles Thomson, who explained that “The Eye over it the pyramid and the motto Annuit Cœptis allude to the many signal interpositions of providence in favor of the American cause.” As for the Latin phrase on the seal, “annuit cœptis,” which means, “God has favored our endeavors,” it comes from a battle scene in the same Roman epic, the Aeneid. The future king Ascanius asks Jupiter for his help in fighting the war against the native Italians so they can found a nation in Italy. “Favor my endeavors, Jupiter,” he asks, and then shoots an arrow at the native enemy, piercing him through the head and killing him instantly.

    But we should be clear that manifest destiny was not just a cynical excuse for territorial land grabs, or sea. It was also an expression of almost religious faith in the uniqueness and moral value of the American democratic experiment. Because nations and peoples need to believe they are just, or at least that their actions ultimately protect something of great value, even transcendent value, they create national stories in which they act for the most part on the side of right. This is the case whether they are acting in the interests of their own manifest destiny or in the interests of the people whom they are making into subjects and colonists. In the course of time, manifest destiny came to suggest that the United States had a national virtue that was a result of its experiment in freedom and democracy. By the time of Woodrow Wilson, who actually used the phrase in a presidential address, it was an expression of the responsibility of the United States to protect and promote democracy as a form of government throughout the world. The idea became part of our history and part of our purpose.

    Both the Americans and the Romans believed in the excellence of their form of government. Both also seem to have had some degree of belief in the religious sanctity of their nation and their foreign policies, and thought it their duty to export these benefits to other countries. Like the Romans, we are tied together by a largely shared politico-religious heritage upon which we have grounded the nature of our ethos as a nation and the nature of our moral uprighteousness. Unlike them, we don’t use sacred chickens. But we should realize that while national myths such as exceptionalism are valuable in many ways, not least in providing people with a sense of identity and pride in their country, such myths, in a globalized world, can stop us from hearing other people’s myths, or listening to their identities.

    Kaynak: Shadi Bartsch, “The Romans, Just Wars and Exceptionalism”, HuffPost, Politics, The Blog, 2.14.2014


    About these ads
  • jimi the kewl 6:39 pm on 11/04/2014 Kalıcı Bağlantı | Cevapla
    Etiketler: Ali Babacan, Ermeni, Ermeni soykırımı,   

    Babacan bir sofistle mi karşı karşıyayız? 

    Balibabacanaşbakan yardımcısı Ali Babacan ABD Senatosu Dış İlişkiler Komitesi’nin 1915 olaylarıyla ilgili Ermeni iddialarını destekleyen karar tasarısını onaylamasını eleştirirken şöyle demiş:

    “Ama, 99 yıl önce Amerika’dan çok daha uzak bir coğrafyada gerçekleştirildiği iddia edilen ama olup olmadığı konusunda da hiçbir bilimsel çalışmanın henüz yapılmadığı ve bizim de kesinlikle olmadığını iddia ettiğimiz bir konunun, bugün ABD’de tamamen iç politika malzemesi olarak kullanılması hoş bir şey değil.” (kaynak)

    Bu açıklamada bir tuhaflık yok mu? Var sanki ha, ne dersiniz? Babacan hem Ermeni soykırımının olup olmadığı konusunda hiçbir bilimsel çalışmanın olmadığını söyleyerek “bilimsel çalışmayı” olayın anlaşılması için muteber/gerekli görüyor ve karşı tarafın yani “Ermeni soykırımı olmuştur” diyenlerin bilimsel dayanağının olmadığını söylemeye çalışıyor, hem de bizim (Türkiye’nin) Ermeni soykırımının kesinlikle olmadığını savunduğumuzu ifade ediyor.

    Manzara şu: bilimsel çalışma muteber/gerekli ve mamafih ortada henüz böyle bir çalışma yok ama biz Ermeni soykırımının kesinlikle olmadığını savunabiliyoruz, dolayısıyla karşı taraf kadar bizim de bilimsel dayanağımız yok, anlaşılan bu. O halde biz bilimsel çalışmaya dayanmayabiliyorsak, karşı taraf da dayanmayabilir, değil mi Babacan?

    Güzel bir ignoratio Elenchi safsatası örneğidir: “Sen sıcaksın, ben ise soğuğum. Sen kahverengi palto giyiyorsun. Haydi gel içmeye gidelim.” Bu muhakeme ne kadar sağlıklıysa, başbakan yardımcısının bu kadar önemli bir konuda yaptığı yukarıdaki savunma da o kadar sağlıklı. Biraz olsun nefes almamıza fırsat ver, ey ignoratio Elenchi.


  • jimi the kewl 9:39 pm on 03/04/2014 Kalıcı Bağlantı | Cevapla
    Etiketler: evrensel hukuk, , ,   

    (2) “Savaş gerekçesi” mi o da ne? – Yine Hugo Grotius etkisi 

    Birinci bölüm için tıklayınız.

    Bodin’in evrensellik anlayışından bahsedeceğimi söylemiştim ancak Grotius üzerine biraz daha konuşmak ve teolojik kimliğini deşmek istiyorum, zira değinilesi bulduğum bazı hususlar var.

    Grotius teolojik bir kimliktir. Önceki yazıda da söylediğim gibi, Hıristiyanlık kabulü doğal hukuk anlayışını belirlemektedir. Bununla birlikte Hıristiyan olmayanları da doğal hukuka tabiler olarak görmesi, Hıristiyanlığı da aşan bir “doğal din” anlayışı geliştirdiğini gösteriyor olabilir mi? Bu, Hıristiyanlığın salt Hıristiyanlar için bağlayıcı olan evrenselliğinin de aşılması olarak okunabilir mi? Aradaki tek ortak noktanın tek yaratıcı güç olan Tanrı’nın koyduğu doğal yasalar olduğunu düşünüyorum.

    Demem o ki, teolojik hukuk, Grotius’ta doğal hukuka dönüşmekle birlikte kapsamını genişletmiş sayılabilir. Bu noktada tespitime şu eleştiri getirilebilir: “Hıristiyan skolastik geleneği zaten tüm insanlığı kapsayan dinî bir yasanın idealini kurmamış mıydı?” Evet, kurmuştu. Hatta bunun izini ilk Kilise Babaları’nda da görmekteyiz. Apostolik Baba’lardan Ignatius Antiochus, Roma’lı Clemens ve Smyrna’lı Polycarpus kaçınılmaz olarak Tanrı’nın tüm ius civilis denemelerini aşan, ilahî bir yasa (ius divinum) dayattığının farkındaydı, bu bizatihi Hıristiyanlığın evrensel mesajının kaçınılmaz bir sonucuydu. Ancak Yeni Ahit‘i temel göstermek suretiyle Tanrı’nın koyduğu her ilkenin doğal olarak evrensel olduğu fikri ilkin Valentinus ve Basileides gibi gnostik yazarlarca savunulmuştur: Romalılar 2.14-15′te “kâfirlerin kalbine yazılı olan yasa”dan bahsedilir, işte bu da gnostikler kadar Grotius’a da ilham vermiş olabilir. Romalılar 2′de genel olarak sunulan Tanrı’nın “ayrım yapmaz” karakterine dikkat çekmek istiyorum. Tanrı ayrım yapmadan insanları birleştiriyorsa Hıristiyan inancına göre, bunun aynı zamanda doğal sınırları olmalı, zira tüm insanların bir tutulması kendinde adaleti ortadan kaldıran, etikopolitik açıdan sorunlu bir durumdur.

    Buradaki Hıristiyan evrenselliğinin Avrupa’daki Hıristiyan uluslarının evrenselliği ve daha sonra Atlantik yakasındaki torunlarının da dahil olmasıyla kıtalar-arası bir Hıristiyan birliği olduğu düşünülmelidir. Renée Jeffery, önceki yazıda alıntıladığım eserinde (s.80) analizci Kent’in bu vurgusunu öne çıkarıyor: Hıristiyanlığın eskilerin etik hukuk felsefesiyle ilişkilendirdiği daha kesin hakikatler ile daha belirgin bir otoritenin, kendilerine özgü bir uluslar yasası inşa ettiğini belirtiyor. Özetle, denilen sonraki dönemin genel bağlamı içinde evrensel bir Hıristiyan yasası oluşmuşsa, onun sadece Hıristiyanları bağladığıdır. Oysa Grotius, yukarıda da söylediğim gibi, Hıristiyanları da aşan bir evrensel yasa fikri üzerinde durmuştur. Örneğin Grotius Portekiz bölgede ticarî tekelini dayatırken, Doğu Hintlilerin diğer uluslarla özgürce ticaret yapabilmesini savunmuştur. Bunun yanında A. Carter’ın da bildirdiği gibi, (The Political Theory of Global Citizenship, Routledge, s.28) dış uzay, Antartika ve Deniz Yasası gibi “insanlığın ortak mirası” anlayışının göstergesi olan deneyimlerde de Grotius’un evrenselliğinin bir etkisi vardır.

    Bu etkinin teolojik gerekçelerle savaş çıkarma eğilimine vurduğu düşünsel darbeyi iyi kavramak gerekiyor. İspanyollar, Güney Amerika’ya, kâfirleri Hıristiyanlığa kazandırmak bahanesiyle,  koloni idaresini dayatırken Grotius farklı emperyal uygulamaların meşruiyetini tartışmaya açmış, Hıristiyanlığı kabul etmeyi reddeden insanlara karşı, salt bu nedenle savaş açılmasını meşrû görmediğini dile getirmişti. Dahası keşfedilen toprakta yaşayan yerli halkın haklarını koruma hakkının, “sahip” kimliğine kavuşan kaşif ulusa verilemeyeceğini savunarak boş toprağa dönük kolonyal sahipliği meşrû kılan terra nullius yani “kimseye ait olmayan toprak” doktrinine karşı çıkmıştır. A. Carter bu karşı çıkışın, aborjinlerin Avusturalya’daki 1990′larda görülen davalarda kendi haklarını ararken yeniden yankılandığını hatırlatıyor.

    Sonuç itibariyle Grotiusçu evrensel hak, hukuk anlayışının Hıristiyanlık amaçlarını aşan bir evrensellik peşinde olduğunu söylemeliyiz. Bu evrenselliği sağlayansa insanoğlunun belki birlikte oluşturmadığı ama son kertede nüvesi herkeste ortak olmakla birlikte öğrenilebilir olan doğal aklıdır. Uluslararasındaki ilişkileri düzenleyen ortak yasalar olabileceği fikrine duyduğu inanç Grotius’u doğal olarak “doğal hukukçu”lar sınıfına sokar. Bu tür hukukçular insan-yapımı olan pozitif hukuku tümüyle reddetmez ama doğanın birleştiriciliğine yükledikleri anlam öylesine derindir ki, ister istemez insanların salt insan olarak doğmuş olmalarından kaynaklanan hakları olduğuna duydukları inanç zihinlerinde Tanrı’nın “ayrım yapmaz” karakteri gibi bir evrensel hukuk meydana getirir.

    Bu hukuk küreselcidir, bu yüzden ulusların başka uluslara, ideolojinin başka ideolojilere üstünlüğünü reddeder ya da en azından zaman içinde bu üstünlüğün hor görülmesine düşünsel zemin oluşturur. Ortak aklın evrenselliği tanımını yapanlar sınıfında (batı yakasında) olduğu için elbette doğal olarak “tanımı yapanlar, çerçevesini belirleyenler”den olarak tarafgirliği vardır, ancak bu da onun, çağdaşı olan muhafazakârların kapalı, baskıcı ve tek-taraflı yayınlarından anlaşılan egemenlik düşüncesine karşı çıkışını değersiz kılmaz. Muhafazakâr Selden, Grotius’un Mare Liberum‘una (Açık/Özgür Deniz) karşılık Mare Clausum‘u (Kapalı Deniz) yazmıştı, salt bu kitapların adından bile Grotius’un katkısına ilişkin bir ipucu edinebilirsiniz.

Yeni yayın oluştur
Next post/Next comment
Previous post/Previous comment
Show/Hide comments
Go to top
Go to login
Show/Hide help
shift + esc
Takip Et

Her yeni yazı için posta kutunuza gönderim alın.

Diğer 1.768 takipçiye katılın

%d blogcu bunu beğendi: